Η ιστορία για το πώς δημιουργήθηκε μια τέτοια «γειτονιά του έρωτα» στα Βούρλα του Πειραιά το... 1875, με απόφαση μάλιστα του δημοτικού συμβουλίου, δείχνει ότι τελικά δεν είναι και τόσο «πρωτοποριακή» η πρόθεση του Γ. Μπουτάρη.
Με το ψήφισμα υπ' αριθμόν 146 της 1ης Ιουλίου 1875, το δημοτικό συμβούλιο του Πειραιά, επί δημαρχίας Τρ. Μουτσόπουλου, ανέθεσε την κατασκευή των κρατικών πορνείων (ναι, ναι, κρατικών, όπως το βλέπετε, είχε και αστυνομικούς που φύλαγαν την είσοδο όπως θα δείτε παρακάτω) στον εργολάβο Νικόλαο Μπόμπολα.
«Με την προηγουμένη περί τούτου σύσκεψιν έδοξε τω Δημοτικώ Συμβουλίω ίνα εγκριθή ως έχει το συναφθέν υπό του Δημάρχου μετά του Ν. Μπόμπολα Συμβόλαιο, κυρωθούν τα σχέδια ρυμοτομίας και των ανεγερθησομένων οίκων...» αναφέρει μεταξύ άλλων το ψήφισμα, το οποίο βρίσκεται στο Ιστορικό Αρχείο του Δήμου Πειραιά, στη συμβολή των οδών Πύλης και Πραξιτέλους (στεγάζεται στο σπίτι όπου διέμενε ο συγγραφέας Μίμης Τραϊφόρος).
Με το θέμα της ανέγερσης των κρατικών οίκων ανοχής στα Βούρλα έχουν ασχοληθεί κατά καιρούς πανεπιστημιακοί καθηγητές, συγγραφείς και ερευνητές. Το 1997 εκδόθηκε από το Πάντειο Πανεπιστήμιο το βιβλίο της Μαριάνθης Γ. Κοτέα με τίτλο «Η Βιομηχανική Ζώνη του Πειραιά (1860-1900)». Σε αυτό αναφέρει ότι «οι Πειραιώτες ζητούσαν να φύγουν επειγόντως από την πόλη τους οι οίκοι ανοχής που λειτουργούσαν στην οδό Αγίου Διονυσίου, γιατί η περιοχή αυτή είχε παύσει να είναι απόκεντρη μετά την εγκατάσταση του σταθμού του σιδηροδρόμου Πειραιώς-Αθηνών και κυρίως των εργοστασίων».
Ο Δήμος Πειραιά είχε λάβει το 1873 τις αποφάσεις του για την ανέγερση του οικισμού των Βούρλων σε οικόπεδο που βρισκόταν 180 μέτρα πίσω από το νεκροταφείο του Αγίου Διονυσίου και είχε εκδώσει διάταγμα με το οποίο απαγόρευε την κατοίκηση των κοινών γυναικών σε οποιοδήποτε μέρος του Πειραιά πλην του προβλεπόμενου χώρου.
Μόνο που επί δύο χρόνια δεν βρισκόταν κανείς εργολάβος για να χτίσει τους οίκους ανοχής και, έτσι, τον Ιούνιο του 1875, ο δήμος αποφάσισε να δανειστεί 300 χιλιάδες δραχμές από τον πειραιώτη τραπεζίτη Δημ. Σταματόπουλο προκειμένου να προχωρήσει στην εκτέλεση του έργου. Εναν μήνα αργότερα, η απόφαση αυτή ματαιώθηκε, καθώς ελήφθη η νέα:
«Την 1η Ιανουαρίου 1876, το έργο ολοκληρώθηκε: τα νέα "Βούρλα" στεγάστηκαν στο οικοδομικό τετράγωνο συγκείμενο από τις οδούς Εθνικής Αντιστάσεως (πρώην Κανελλοπούλου), Δογάνης, Σωκράτους (πρώην Ευβοίας) και Ψαρρών» αναφέρει ο Βασίλης Πισιμίσης στο βιβλίο του «Βούρλα-Τρούμπα, Μία περιήγηση στο χώρο του υπόκοσμου και της πορνείας του Πειραιά», που κυκλοφόρησε φέτος από τις εκδόσεις Τσαμαντάκη.
Πώς ήταν αυτά τα κρατικά πορνεία; Συνολικά 66 χαμηλοτάβανες κάμαρες, που χωρίζονταν σε τρεις σειρές, στις οποίες στεγάζονταν 70 περίπου ιερόδουλες. Στην είσοδο υπήρχε αστυφύλακας που ήλεγχε την ταυτότητα των εισερχόμενων σε αυτά. Οι ίδιοι, όπως προκύπτει από τις μαρτυρίες και τις αναφορές που υπάρχουν στα βιβλία, ήταν πολύ αυστηροί με την απαγόρευση εισόδου σε ανηλίκους. Αντίθετα, δεν μπορούσαν να ελέγξουν τους λεγόμενους «αγαπητικούς», εκείνους δηλαδή που σχετίζονταν με τις ιερόδουλες και τους αποσπούσαν χρήματα από τα δεδουλευμένα.
Απολαυστικός είναι ο διάλογος, χρόνια αργότερα, μεταξύ της «μεγαλοτσατσάς» των Βούρλων ονόματι Ντουντού με έναν φύλακα την περίοδο της δικτατορίας του Μεταξά. Καθώς αυτή φτάνει έξω από την πύλη, τη ρωτάει: «Σας κάλεσε πάλι ο κύριος Μεταξάς στο γραφείο του;». «Ετσι πρέπει, παιδί μου», του απαντά η Ντουντού, «η προσφορά του οίκου τούτου προς την πατρίδα είναι μεγάλη...»
«Τι σας είπε... Πέρασε από το γραφείο του καμία καινούργια και θα μας τη στείλει; Μήπως θα τη λένε Βαρβάρα;» της λέει ο φρουρός, πειράζοντάς τη, αφού Βαρβάρα έλεγαν την κόρη του Μεταξά. «Εάν συνεχίσεις έτσι, θα το φας το κεφάλι σου...» ήταν η απάντηση της Ντουντούς.
Επίσης, από το 1876 έως την περίοδο της γερμανικής Κατοχής που τα Βούρλα μετατράπηκαν σε φυλακές, η πορνεία «εκτός των τειχών» ποτέ δεν έπαψε να υπάρχει, καθώς οι συγκεκριμένοι οίκοι ανοχής δεν αρκούσαν για να φιλοξενήσουν όλες τις ιερόδουλες του Πειραιά. Αλλωστε, μένει «σκοτεινό» το σημείο για το πώς δινόταν «άδεια» σε μια γυναίκα για να εργαστεί σε καμαράκι στα Βούρλα.
Ο δημοσιογράφος-ερευνητής Βασίλης Π. Κουτουζής στην ιστοσελίδα του (koutouzis.gr) παραθέτει μία εκδοχή ως προς αυτό, αναφέροντας ότι «σύμφωνα με το συμβόλαιο (σ.σ.: εργολάβου-δήμου), θα έπρεπε να μην επιτρέπεται από τις τότε αστυνομικές αρχές, εκτός των Βούρλων, να λειτουργεί εντός της πόλης άλλος οίκος ανοχής» και ότι ο εργολάβος διαμαρτυρόταν προς τον δήμο και την αστυνομία ότι δεν συμμάζευαν την κατάσταση έξω από τα Βούρλα, υποστηρίζοντας ότι εκείνος είχε την εκμετάλλευση του χώρου.
Οπως και να 'χει, τα Βούρλα έμελλε να μείνουν στην ιστορία για μια από τις εντυπωσιακότερες αποδράσεις στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Στις 17 Ιουλίου 1955, κατόρθωσαν να αποδράσουν από τις Δικαστικές Φυλακές Πειραιώς (όπως είχαν μετονομαστεί τα Βούρλα μετά τον πόλεμο) 27 πολιτικοί κρατούμενοι που καταδικάστηκαν για κατασκοπία, οι οποίοι έσκαψαν λαγούμι μήκους άνω των 15 μέτρων σε διάστημα πέντε μηνών!
Πηγή:enet.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Tο lcitynews.blogspot.gr δημοσιεύει κάθε σχόλιο. Θεωρούμε ότι ο καθένας έχει το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τις απόψεις του. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι υιοθετούμε τις απόψεις αυτές, και διατηρούμε το δικαίωμα να μην δημοσιεύουμε συκοφαντικά ή υβριστικά σχόλια όπου τα εντοπίζουμε.